Wie mag er verkopen op je rommelmarkt, en wat mag er op de kraam?

De particuliere verkoper: niets nodig

De overgrote meerderheid van je standhouders zijn gewone mensen die hun zolder leegmaken. Voor hen is alles geregeld met drie voorwaarden: het blijft occasioneel (af en toe, geen gewoonte), het gaat om eigen spullen, en die zijn niet gekocht of gemaakt om door te verkopen. In de officiële uitleg heet dat het verkopen van zoldervoorraden en overschotten. Wie daaraan voldoet, heeft geen enkele formaliteit en hoeft de opbrengst niet aan te geven.

De professionele verkoper: ondernemingsnummer plus verzekering

Brocanteurs, opkopers en handelaars in tweedehandsspullen zijn professionele verkopers. Vroeger hadden zij een machtiging ambulante handel nodig, in de volksmond de leurkaart. Die is in Vlaanderen afgeschaft sinds 1 april 2024: een inschrijving in de Kruispuntbank van Ondernemingen (het ondernemingsnummer) volstaat. Lees je ergens dat je standhouders een leurkaart moeten hebben, dan is die informatie verouderd.

Er is wel iets wat jíj moet doen: wanneer je een professionele verkoper een plaats toewijst, hoort die te kunnen aantonen dat zijn activiteit verzekerd is. Vraag dat gewoon op bij de inschrijving, dan is het geregeld voor het druk wordt.

Jij bepaalt wie er staat

Bij de toestemming voor je markt wordt ook vastgelegd wie er mag verkopen. Je kan de markt voorbehouden aan particulieren (de klassieke rommelmarkt), ze openstellen voor professionele verkopers (dan wordt het al snel een brocante), of een thema opleggen, zoals alleen kinderspullen of alleen boeken. De gemeente kan daar eigen regels aan toevoegen, bijvoorbeeld wat er als tweedehands telt of leeftijdsgrenzen bij een kinderrommelmarkt (Arendonk bijvoorbeeld: verkopers van 5 tot 14 jaar). Zet je keuze duidelijk in je reglement en in je aankondiging, dan komen er geen verkeerde verwachtingen aan de inschrijvingstafel.

Wat mag er op de kraam?

• •Wel: gebruikte eigen spullen. Kleding, speelgoed, boeken, servies, meubels, platen, gereedschap. De kern van elke rommelmarkt.
• •Niet als particulier: zelfgemaakte spullen. Juwelen, wenskaarten of houtwerk maken om te verkopen is per definitie handel. Dat kan alleen voor wie in regel is als zelfstandige, en alleen als jouw markt professionelen toelaat.
• •Niet als particulier: aangekochte partijen. Wie dozen opkoopt om door te verkopen, is handelaar, ook al staat hij tussen de particulieren.
• •Opletten: eten en drinken. Daar gelden aparte regels voor voedselveiligheid en drank; hou dat bij de organisatie zelf of bij professionele foodstands.
• •Er bestaat geen algemene lijst met verboden producten meer, maar andere wetten blijven gewoon gelden: wapens, namaak en dergelijke horen nergens thuis.

Garantie, betalen en belastingen: wat je standhouders je vragen

Garantie. Koopt een bezoeker iets van een particulier, dan is dat een verkoop tussen particulieren: zonder wettelijke garantie, gekocht is gekocht. Alleen bij een professionele verkoper geldt de wettelijke garantie, voor tweedehandsspullen minstens een jaar.

Betalen. Ondernemingen zijn verplicht om naast cash ook een elektronische betaaloplossing aan te bieden; voor particuliere verkopers geldt dat niet, en op de meeste rommelmarkten blijft cash dan ook koning. Vermeld het in je aankondiging, dan komen bezoekers voorbereid.

Belastingen. Eigen persoonlijke spullen verkopen is belastingvrij en hoeft niet in de aangifte. Pas wie opkoopt om door te verkopen of er een gewoonte van maakt, wordt belast. En de vaak geciteerde grens van 2.000 euro of 30 verkopen per jaar is géén belastingvrijstelling, alleen het punt waarop onlineplatformen gegevens doorgeven aan de fiscus. Meer daarover in het artikel over garageverkopen.

En in Brussel?

Ook Brussel schafte de leurkaart af, maar houdt één extra vast: professionele verkopers moeten er een identificatiebord op de kraam hebben, met naam en gegevens van de onderneming. Organiseer je in het Brussels Gewest, neem dat dan mee in je standhoudersinfo.